Exhibitions

Scroll down for English

28. maí til 14. júní 2026
Opið fimmtudaga til sunnudaga frá 15-18 á meðan sýningu stendur til 14. júní
Listmaður verður við með rauðvín á könnunni og býður gesti velkomna alla daga.

Einkasýning Huldu Rósar Guðnadóttur, innsetning í blandaða miðla.
Sýningarstjóri Dr. Ann-Sofie Gremaud, dósent við Háskóla Íslands

Spjall á laugardögum kl 15:00
30. maí Dr. Óskar Örn Arnórsson, arkitekt/arkitektúrsagnfræðingur og sýningarstjóri Slökkvistöðvarinnar í Grafarvogi
6. júní Dr. Ann-Sofie Gremaud, menningarsagnfræðingur og dósent við HÍ
13. júní Birta Guðjónsdóttir, sýningarstjóri Grafarvogsútgáfu Hjólsins, sýningarröð Myndhöggvarafélagsins, árið 2020 

Í ljósmyndaseríunni Grafarvogur hægri >< vinstri kannar myndlistarmaðurinn Hulda Rós Guðnadóttir Grafarvogshverfið. Ljósmyndirnar sýna Grafarvog sem stað sem tengir saman ýmsar spurningar er varða landslag og borgarumhverfi á Íslandi. Á látlausan hátt draga þær úr væntingum um hið tignarlega og ósnortna sem oft fylgir framsetningu íslensks landslags en bjóða þess í stað upp á aðra sýn.

Serían samanstendur af nítján pörum ljósmynda, teknum á nítján áningarstöðum á göngu um Grafarvogshverfið í útjaðri Reykjavíkur, og eru myndirnar settar fram í þeirri tímaröð sem þær voru teknar.

Í verkinu rannsakar Hulda ljósmyndun sem listmiðil í samspili við rannsókn á almannarými um leið og hún á samtal við önnur rannsóknarverkefni á íslensku landslagi sem við þekkjum úr málverkum Jóhannesar S. Kjarval og Guðrúnar Kristjánsdóttur og ljósmyndum Rúríar og Péturs Thomsen. Verkið vinnur með og tekst á við fyrirbærið íslenskt landslag bæði sem kunnuglegt umhverfi – sem virkar eins og hljómgrunnur fyrir fagurfræðilegar tilraunir, samtal og samspil hugmynda sem útfærðar eru í ólíka miðla þar sem þær óma, lifna við og ná flugi – og sem stað sem flæktur er saman við erlendar ímyndanir, þjóðernisrómantík, ímyndarsköpun og markaðssetningu samtímans. Myndirnar voru teknar árið 2020 á tíma þegar heimsfaraldur framandgerði hversdagsleikann og varpaði nýstárlegu ljósi á jafnvel hið allra kunnuglegasta. Hægt er að rekja flækjustig þessa samhengis í myndunum: Undarleg tómleikatilfinning en um leið róandi vitund um þau forréttindi að geta farið í gönguferðir á tímum einangrunar setur fram nýja skynjun í myndunum.

Kjarni verksins er áhugi á kortagerð og hinu kerfisbundna sjónarhorni. Hér birtast hnit sem tilvísun í klassíska kortagerðarhefð um leið og listamaðurinn notar myndavélina sem rannsóknartæki og aðferðafræðilegt akkeri, líkt og í fyrri verkum. Í þetta sinn setur hún sér strangar reglur: Á göngu sem tók um það bil fimm klukkustundir staldraði hún við á tíu mínútna fresti til að taka tvær ljósmyndir – fyrst til hægri, síðan til vinstri. Myndirnar voru síðar litgreindar og unnar, en ummerki breytinga sem urðu á meðan á göngunni stóð, veðurfarslega og á þreytustigi, eru áfram sýnileg. Gönguleiðin sjálf hefur verið handteiknuð út frá hnitunum til að draga fram tengslin milli hreyfingar, kortlagningar og skynjunar.

Verkið leikur sér einnig að spennunni milli innra og ytra sjónarhorns. Myndirnar eru teknar „utan háannatíma“, fjarri hápunkti ferðamannatímabilsins á Íslandi. Fyrir heimafólk er þetta landslagið eins og það birtist mestan hluta ársins: grátt haf, svartar klappir, móbrúnt gras og lauflaus tré mynda kunnuglegt umhverfi. Staðsetningin sem hefur verið valin opnar fyrir spurningar um hið hversdagslega og vel þekkta – útþenslu borgarinnar, úthverfi sem jaðar, hið dæmigerða íslenska landslag sem margir íbúar myndu einfaldlega kalla okkar Ísland.

Sem Íslendingur búsettur erlendis snýr Hulda aftur til síns gamla lands(lags) eftir að hafa í mörg ár vanist annars konar landslagi. Hún kann að hafa misst tengingu við hinn opna sjóndeildarhring sem liggur lágt við sjónarrönd. Dæmigert, manngert umhverfi á norðausturjaðri Reykjavíkur getur einnig virst framandi fyrir þann sem ólst upp meira miðsvæðis í borginni. Verkið býður upp á nýtt sjónarhorn á annars vel þekkt fjöll ogendurrammar þau í gegnum fjarlægð, endurkomu og líkamlega hreyfingu.

Verkefnið sækir einnig í hefð ferðasagna og landslagsskráningar. Sem ferðadagbók úr samtímanum felst í verkinu endurhugsun á því hvað það er að ferðast fótgangandi og skrá íslenskt landslag í sjónræna skissubók. Ljósmyndirnar eru teknar á vettvangi en síðan unnar áfram á vinnustofunni. Ásamt veðurfarsbreytingum verður líkamlegt álag göngunnar hluti af frásögninni: Á miðri leið getur áhorfandinn greint þreytu listamannsins, sem birtist í óhefðbundnum fókuspunkti sem í sumum tilvikum nálgast að vera ekki til staðar. Með þessum hætti eru ljósmyndirnar einnig sjónrænt ummerki um vinnandi líkama.

Samband okkar við landslag er margvíslegt: við upplifum það bæði sem nánasta umhverfi okkar og sem mynd sem við sjáum frá ákveðnu sjónarhorni. Það gerir sýn okkar á landslag að marglaga merkingarfléttu, einskonar margyfirstrikuðu fornriti, þar sem aðrar myndir og menningarlegar frásagnir hafa verið skrifaðar hver ofan í aðra. Í þessari framsetningu á Grafarvogshverfinu verka saman annars vegar abstraksjónin sem felst í því að teikna gönguleiðina út frá sjónarhóli fuglsins – hinum kerfisbundna fyrirfram skilgreinda ramma verksins – og hins vegar líkamleg innlifun í umhverfinu. Hvort um sig felur í sér menningarsögu – ekki síst í íslensku samhengi – og hér kemur hún saman í sérstöku samhengi Grafarvogs sem úthverfis þar sem andstæður takast á. Þetta er rými sem er heimilislegt og kunnuglegt frá sjónarhóli íbúa hverfisins en nýstárlegt í augum listamannsins – og líklega margra þeirra sem upplifa verkið – sem sýnir stað fjarri táknrænum ferðamannastöðum. Í Grafarvogur hægri >< vinstrifáum við að skyggnast bak við tjöldin á meðan sviðsetning íslensks landslags á sér stað á stöðum eins og Skógafossi, Reynisfjöru og 101 Reykjavík.

—

In this photographic series, Icelandic artist Hulda Rós Guðnadóttir explores the area of Grafarvogur. The photographs come to show us Grafarvogur as a place that ties  together a number of questions relating to landscape and urban environment in Iceland. They do so in an understated way that comes to deflate the expectations of the sublime and unspoiled that sticks to Icelandic landscape depiction, while offering us something else instead. 

The series consists of nineteen pairs of photographs, taken on nineteen spots during a walk through the Grafarvogur area in suburban Reykjavik and as Grafarvogur hægri >< vinstri they make up a series in chronological order. 

In this series Guðnadóttir explores art in a dialogue with public space while she is also in conversation with other investigations of Icelandic landscape such as the paintings by Kjarval and Guðrún Kristjánsdóttir and the photographs of Rúri and Pétur Thomsen. The work engages with the Icelandic landscape – both as a familiar environment, as a resonance room for aesthetic experimentation in different media and as a site deeply entangled with foreign fantasies, national romanticism, and contemporary branding strategies. The project was conceived in 2020 at a moment when the coronavirus pandemic was defamiliarizing everyday life, shedding new light on even the most familiar environment. The complexity of this context can be traced in the images: The eerie emptiness in combination with soothing privilege of being able to take walks in a time of isolation, turn them into depictions of a new practice of walking. 

Central to the work is also the interest in cartography and the dogmatic gaze: Coordinates function as references to classical mapping traditions, while the artist uses the camera as a research tool and methodological anchor as she has done in earlier projects as well. This time, however, she imposed strict dogmas on her process: She walked for five hours, stopping every ten minutes to take two photographs – first to the right, then to the left. The images were later colour graded but the changes that occurred during the walk, weather and increased tiredness, remain. The route itself has been drawn by hand from the collected coordinates, highlighting the connection between movement, mapping, and perception.

The project also plays with the tension between inside and outside gazes. It is created “out of season,” far from the peak of Iceland’s tourism cycle. For locals, this is the landscape as it appears most of the year: grey sea, black rocks, umber grass, and leafless trees forming a familiar backdrop. The chosen location opens up themes of the mundane and the well-known – the urban sprawl, the suburban edge, the prototypical Icelandic landscape that many residents would simply call our Iceland.

As an Icelander living abroad, the artist returns to her old land(scape) after years of adapting to a different one. The low horizon and open spaces may have been unlearned. Even a typical, domesticated environment on the North-Eastern outskirts of Reykjavik can feel unfamiliar to someone who grew up in central Reykjavík. The work offers a different angle on otherwise well-known mountains, reframing them through distance, return, and bodily movement.

The project also draws on the tradition of travelogues and landscape documentation. Like a contemporary travel diary, it reimagines traveling by foot and recording the Icelandic landscape in a kind of visual sketchbook. The photographs are taken on site, then edited and completed in the studio, which ties back to traditional practices used by landscape painters. Along with changes in the weather, the physical strain of the walk becomes part of the narrative: mid-journey, the viewer can trace the artist’s fatigue, visible in an unconventional focus that in some cases comes close to being out of focus. In this way the photographs also also deal with the visual traces of the working body.

Our relationship to landscape encompasses different levels all at once: We experience it as our close environment as well as an image that we see through a gaze that makes it a palimpsest of layers of other images and cultural narratives. In this depiction of Grafarvogur there is a synergy between the abstraction of drawing the route from a bird’s perspective, the dogmatic predefined framework of the project together with the physical immersion in the environment. They each carry a cultural history – not least in an Icelandic setting and here they come together in the specific context of Grafarvogur as a dialectical suburban space: domesticated and familiar to the inhabitants but new to the artist – and potentially many of the viewers – and far from the emblematic tourist sites. In Grafarvogur hægri >< vinstri we see the backstage to the frontstage landscapes of Iceland such as Skogarfoss, Reynisfjara and 101 Reykjavík. 

Leirlistafélag Íslands opnar 45 ára afmælissýningu sína í Grafíksalnum, Tryggvagötu 17, fimmtudaginn 7. maí klukkan 17:00-20:00.
 

Sýninguna Í samsæti hlutanna prýða verk 34 leirlistamanna sem fást við nytjahluti. Leirmunir eru órjúfanlegur hluti hversdagslífsins. Matardiskar sem notaðir eru daglega, kaffibollar sem ganga kynslóða á milli, sparistell sem aðeins er dregið fram við hátíðleg tilefni og blómavasar sem settir eru á mitt borðið þegar gesti ber að garði mynda umgjörð samverustunda og verða vettvangur tengslamyndunar. Áhorfendum er boðið að eyða tíma með þessum ólíku hlutum og íhuga bæði nýjar og gamlar leiðir til að nýta keramik til samveru.

LISTAMANNASPJALL / Í samsæti hlutanna

Sunnudaginn 10. maí bjóðum við upp á listamannaspjall með tveimur af 34 sýnendum, þeim Antoníu Bergþórsdóttur og Ólöfu Erlu Bjarnadóttur, spjallið verður klukkan 15.00-16.00. Listamannaspjallinu verður stýrt af Agnesi Ársælsdóttur sem sá einnig um sýningarstjórn // samtal um sýninguna, verkin og ferlið – ásamt léttum veitingum.

Listamenn eru:

Aldís Yngvadóttir, Anna Sigríður Hróðmarsdóttir, Anna Story, Antonía Bergþórsdóttir, Auður Gunnarsdóttir, Auður Inga Ingvarsdóttir, Ása Tryggvadóttir, Daði Harðarson, Dagný Gylfadóttir, Elín Guðmundsdóttir, Erla Huld Sigurðardóttir, Erna Jónsdóttir, Guðný Hafsteinsdóttir, Guðný M. Magnúsdóttir, Guðný Rúnarsdóttir, Hafdís Brands, Halldóra Hafsteinsdóttir, Halla Ásgeirsdóttir, Helga Arnalds, Ingibjörg Ósk Þorvaldsdóttir, Jane Alexander, Kata Sümegi, Katla Rúnarsdóttir, Katrín V. Karlsdóttir Dyrving, María Skarphéðinsdóttir, Melkorka Matthíasdóttir, Ólöf Erla Bjarnadóttir, Ólöf Sæmundsdóttir, Sigríður Guðsteinsdóttir, Sunna Björg Sigfríðardóttir, Valdís Ólafsdóttir, Ylona Supèr, Þóra Breiðfjörð, Þórdís Baldursdóttir.

Sýningarstjórn er í höndum Agnesar Ársælsdóttur.

Sýningin er styrkt af Reykjavíkurborg.

Opnun: Laugardaginn 18.apríl
Staður: Grafík salurinn, Hafnarhúsi, Reykjavík
Sýningartími: 18. Apríl – 3. Maí

Á sýningunni eru verk sem unnin eru upp úr mánaðardvöl á vinnustofu í Varanasi á Indlandi 2024. Verkin byggjast á sex ára rannsókn Elsu á litum og litarefnum, þar sem áherslan hefur verið á náttúrulegan, fundinn og staðbundinn efnivið, auk alkemískra ferla við litagerð.

Á Indlandi skoðaði Elsa meðal annars notkun hversdagslegra litagjafa í daglegu lífi. Upplifanir hennar og reynsla daganna í Varanasi framkölluðust í formi fundinna litarefna í leiðöngrum um borgina. Á sýningunni leggur hún áherslu á að líkamna efniviðinn sem hún safnaði þar og framkalla hann í tíma, rými og samhengi sýningarstaðarins. Það á sér stað stefnumót ólíkra staðhátta og menningarheima í marglaga upplifunum og efniskennd.

Elsa Dóróthea Gísladóttir hefur starfað að myndlist í þrjá áratugi. Hún nam við Myndlista- og handíðaskóla Íslands 1986–1990 og stundaði framhaldsnám við AKI í Hollandi 1991–1994. Hún hefur setið í stjórn Nýlistasafnsins og Myndlistaskólans í Reykjavík, starfað í úthlutunarnefndum á vegum SÍM og hlotið starfslaun listamanna.

Á síðustu árum hafa gjörningar verið mikilvægur hluti af myndlist Elsu. Sýningar hennar einkennast af umbreytingarferlum og gjörningatengdri úrvinnslu og framsetningu. Sýningin er opin miðvikudaga – sunnudaga, kl. 14:00 – 17:00

Opnun: laugardaginn 28.mars frá 13-17
Opið fimmtudaga til sunnudaga frá 14-17 á meðan sýningu stendur til 12.apríl. 

Ólöf Björg er þekkt fyrir málverk sín þar sem mannslíkaminn er meginviðfangsefnið en hér sýnir
hún líka abstraktmyndir. Þessa sýningun tileinkar hún mæðrum og fjallar á huglægan hátt um
móðurhlutverkið, bæði reynsluheimi okkar og í stærra samhengi. Flestar konur þekkja þá reynslu
að eignast börn og það flókna hlutverk sem þá tekur við, en við hin höfum að minnsta kost átt
móður og þekkjum mæður. Þáttur mæðra í samfélaginu er svo mikilvægur að þær gegna
lykilhlutverki í trúarbrögðum og goðsögnum um allan heim: Við lifum á móður jörð, tölum
móðurmál og allt sem nærir og fæðir er tengt hugmyndum um mæður. Mörg af elstu listaverkum
sem vitað er um eru móðurmyndir, t.d. styttan fræga sem nefnd hefur verið Venus frá Willendorf
í Austurríki sem talin er 40.000 ára gömul.
Blóðmæður og mæðrun þurfa þó ekki ávallt að ganga saman og móðurhlutverk er ekki eitthvað
sem prófað er í fyrirfram. Reynsla hverrar móður er einstök og hver móðir þarf að finna sína leið
í þessu hlutverki. Það er eitthvað einstakt við það að bera annan líkama sem verður hluti að eigin
líkama. Hvað þá að sleppa síðan takinu af þessum innri líkamanum og hleypa honum út í
heiminn – að slíta á naflastrenginn í bókstaflegum og táknrænum skilningi, jafnvel þó að
verkefni móðurinnar og tilfinningartengsl haldi jafnvel um óvissu skeið.
Móðurhlutverkið vafið dulúð. Mæður viðhalda mannskyninu og ættum um aldur og aldir. Þær
yrkja gróskumikinn garð kynslóðanna þar sem formóðirin trónir sem ættartré og nærir
nýgróðurinn. Lífið er óvissuástand og þegar mannvera verður með barni & tekur ákvörðun að
ganga með það er það umbreyting: líkamlega og hugarfarslega, hvað svo sem gerist í kjölfarið.
Sjálfsveran klárlega hefur einhverskonar hamskipti með taug við annan líkama um óákveðinn
tíma. Markmiðið er að næra manneskju og koma til þroska. Til þess þarf móðirin að rækta með
sér innsæi og óeigingirni í þvílíkum mæli að nálgast kraftaverk. Börnin sem borin eru úr líkama
hennarinn í heiminn eru óvissugjöf í sjálfu sér – dans milli upprunans og þess anda og
andardráttar sem ekki er hægt að festa hendur á.

Farvegir

Íris Ólöf Sigurjónsdóttir og María Þorleifsdóttir bjóða þér að vera við opnun á sýningunni Farvegir í Hafnarhúsinu, Grafíksalnum, Tryggvagötu 17 ( hafnarmegin) fimmtudaginn 5. mars kl. 17:00 -19:00. Opið er fimmtudaga til sunnudaga kl. 14:00 -18:00. Sýningunni lýkur 22. mars. Öll hjartanlega velkomin.

Í hálfa öld hafa farvegir Írisar Ólafar og Maríu Þorleifsdóttur í gegnum lífið og listina legið á ólíkum slóðum. Stundum hafa þeir runnið saman, skarast, kvíslast eða tekið ólíka stefnu. Og nú mætast þeir hér í Grafíksalnum.

Íris Ólöf Sigurjónsdóttir er textílmenntuð og hefur alla tíð fengist við textíllist meðfram öðrum störfum. Hún var safnstjóri á Byggðasafninu Hvoli á Dalvík í tæp 20 ár og sá m.a. um að endurhanna allar sýningar safnsins. Íris Ólöf hefur og haldið nokkrar einkasýningar bæði norðan heiða og í Reykjavík og tekið þátt í fjölmörgum samsýningum, s.s. með Textílfélagi Íslands þar sem hún er meðlimur og á Listasafni Akureyrar sem á verk eftir hana í safnkosti sínum. Íris Ólöf kennir textílsögu m.a. í textíldeild Myndlistaskóla Reykjavíkur   Við textílinn blandar Íris Ólöf gjarnan öðrum efnum.  Hún segist hafa þörf fyrir að vinna með andstæður; Náttúrulegt/manngert, óstöðugleika/stöðugleika, takmarkanir/frelsi, norðrið/suðrið, hart/mjúkt, stórt/lítið, fíngert/gróft. „Ég vinn á vinnustofu minni að stærri verkum þar sem að ég blanda saman grjóti og fínlegum textílum. Endurnýting er mér hugleikin og það að breyta einu efni í annað”.

María Þorleifsdóttir er lærður félagsráðgjafi frá Oslo þar sem hún bjó og starfaði í ein 8 ár, eða fram til 1985.Samhliða starfi sínu sem slíkur lagði hún alla tíð lagt stund á listnám og tók fjölbreytt námskeið bæði hér heima og erlendis, og má þar nefna leirmótun, teiknun, málun og skúlptúr gerð.- Veturinn 2004-2005 settist María á skólabekk í Iðnskólanum í Reykjavik á Hönnunarbraut skólans.- Haustið 2007 fékk hún inngöngu inná eins árs listnámsbraut  við Kunsthöjskolen Sönderborg Dk.- Tók þátt í tveimur samsýningum í Listasal Mosfellsbæjar undanfarin tvö ár.- Hélt einkasýningu í garði sínum eina helgi síðsumars fyrir vini og vandamenn. María er frístundarmálari, …. málar stórt ,…. þarf mikinn “texture”  og er drifin áfram af einhverjum krafti,  til að ná fram einhverju sem kallast samspil áferðar, forma og lita.

Gréta Mjöll Bjarnadóttir og Kristbergur Ó. Pétursson sýna saman í Grafíksalnum 14 feb.-2 mars. Opnun kl. 16.00 laugardaginn 14 feb. Saga, fortíð líf og náttúra er grunnur að listsköpun þeirra Grétu Mjallar Bjarnadóttur og Kristbergs Ó. Péturssonar sem sýna saman í Grafíksalnum. Einnig nýsköpunarleiðir með efni og miðla sem tengjast í fagurfræðilegu samhengi. Rætur listsköpunar þeirra liggja víða í tíma og rúmi, frá Grímsnesi til Hollands, frá bernskuárum og námsárum. Gömul skissuvinna er sjóður sem enn er sótt í, til upprifjunar, endurnýjunar og endurnýtingar. Nýtt er byggt á gömlum grunni.

Á Vetrarhátíð kynnir Íslensk grafík nýtt verk eftir Sigurð Atla Sigurðsson sem var útnefndur
listamaður Grafíkvina árið 2026. Verkefnið hefur verið í gangi allt frá 1994 með útnefningu
listamanna á borð við Braga Ásgeirsson, Georg Guðna og Ragnheiði Jónsdóttur. Jafnframt
því að vinna verk í upplagi fyrir félagið er Sigurði Atla úthlutað vinnustofudvöl á verkstæði
Íslenskrar grafíkur í Hafnarhúsi í heilt ár. Á Vetrarhátíð heldur Sigurður Atli opna vinnustofu í
Grafíksalnum þar sem hann sýnir ýmis nýleg verk í bland við eldri verk og gestum er því
boðið að skyggnast inn í vinnuferli listamannsins.

Opnun á Safnanótt föstudaginn 6. febrúar kl 17-20
Opið laugardag 7. febrúar og sunnudag 8. febrúar kl 14-17
AÐEINS ÞESSA HELGI

Titill: Tafla
Tækni: Leturprent
Stærð: 19,2 x 27,4 cm
Eintök: 70 (+10AP)

Tafla
“Verkið er unnið á japanskan pappír sem verður gegnsær þegar hann er hitaður. Helmingur
arkarinnar er hitapressaður með málmklisju. Þannig er verkið ein pappírsörk sem er bæði hvít
og gegnsæ. Jan Voss sagði mér einu sinni að einfaldasta form bókarinnar væri ein örk brotin í
tvennt. Einar fyrstu bækurnar voru tvær vaxtöflur bundnar saman í miðjunni. Þær voru
notaðar sem glósubækur þar sem upplýsingar voru ristar í vaxið og síðan strokaðar út með því
að hita það. Upplýsingarnar voru geymdar innra með fólki.”  Sigurður Atli

Sigurður Atli Sigurðsson (f. 1988) er þekktur fyrir formhrein verk sem skoða þau mynstur
sem móta mannleg samskipti. Verk hans taka á sig form stórra myndaraða og innsetninga sem
taka yfir sýningarrýmið. Á ferli sínum hefur Sigurður Atli unnið með ýmsar grafískar
prentaðferðir og fengist við útgáfu bókverka. Sérþekking hans á þessu sviði hefur leitt hann til
að halda sýningar, kenna og stýra sýningum víða um heim, nýlega á Museum of
Contemporary Art Tokyo, Listasafni Ísafjarðar og á Listasafninu á Akureyri. Verk hans eru
m.a. í eigu Listasafns Íslands, Listasafns Akureyrar, Listasafns Ísafjarðar og Arion Banka.

http://www.sigurduratli.com
http://www.islenskgrafik.is

GRAFÍKVINIR
Hvað er Grafíkvinur? Grafíkvinur er styrktaraðili Íslenskrar Grafíkur sem greiðir árlegt
áskriftargjald kr. 15.000,- og í staðinn fá Grafíkvinir boð á allar sýningar í Grafíksalnum og
fréttir af öllum öðrum viðburðum félagsins ásamt því að eignast árlega grafíklistaverk unnið
af sérvöldum grafíklistamanni hvers árs fyrir sig, félagsmanni eða gestalistamanni.
Listamaðurinn er tilnefndur af stjórn félagsins og vinnur listamaðurinn sérstakt listaverk fyrir
Grafíkvini

MYNDLISTAROPNUN
Fimmtudaginn 15. janúar kl fimm, opnar myndlistarsýningin Heimahöfn í Grafíksalnum hafnarmegin í Hafnarhúsinu, Tryggvagötu 17.

SÝNING, LAG OG BÓK
Myndlistarkonan Eirún Sigurðardóttir sýnir fjögur viðamikil útsaumsverk á stórum skala, auk grafíkverks í litlu upplagi. Hér er um að ræða framhaldssýningu á einkasýningu Eirúnar á Svavarssafni á Höfn í Hornafirði undir nafninu Heimtaug / Hiraeth árið 2024. Síðan þá hefur sýningin vaxið og er nú komin í heimahöfn listakonunnar í Reykjavík.

Heimahafnarverkunum fylgir lagið Gullauga eftir tónlistarmanninn Teit Magnússon með texta eftir þau Eirúnu og Teit: https://open.spotify.com/album/1LBiN3XMm7UgU8SxyCmtim

Einnig kemur út listaverkaverkabók tileinkuð Heimtaugarverkunum, með textum eftir Æsu Sigurjónsdóttur, listfræðing og Snæbjörn Brynjarsson, leiklistarmann og rithöfund. Viktoria Maria Kropiewnicka sá um grafíska hönnun bókarinnar.

UM VERKIN
„Það var í samtali við fyrrum safnstjóra Svavarssafns, Auði Mikaelsdóttur árið 2021, um það hvort eða hvenær við aðkomukonurnar gætum sagst vera Hornfirðingar, sem fræjunum að þessum nýjustu verkum mínum var sáð. Hversu lengi ertu aðkomumanneskja? Hvenær áttu heima? Hvenær ertu orðin Hornfirðingur, Íslendingur, Jarðarbúi? 

Hugmynd sem hefur svo smám saman þróast út í heljarinnar útsaumaða tilvistarlega speglun, heims- og sjálfsmynd í senn. Fjögur stór útsaumsverk sem hverfast um það að eiga heima: að eiga heima í heiminum, fjölskyldu, ástinni og í sér. Þau heita: Af jörðu, Gullauga, Andar sem unnast og Ljósaljós

Svo er ég líka á vissan hátt komin heim með því að sýna í Grafíksalnum en ég útskrifaðist úr Grafíkdeild Myndlista- og handíðaskólans á sínum tíma.“

NÁNARI UPPLÝSINGAR
Heimahöfn verður opin til 1. febrúar
Opnunartímar Grafíksalsins eru fimmtudaga til sunnudaga milli klukkan tvö til sex
og eftir hentugleikum fyrir hópa af ýmsum stærðum í gengum eirun@simnet.is www.eirunsigurdardottir.net

ART EXHIBITION OPENING
On Thursday, January 15 at 5 PM, the art exhibition Home Port opens in Grafíksalurinn on the harbour side of Hafnarhúsið, Tryggvagata 17.

EXHIBITION, SONG AND BOOK
Artist Eirún Sigurðardóttir presents four large-scale embroidery works, along with a limited edition print. This is a continuation of Eirún’s solo exhibition at the art museum Svavarssafn in Höfn, Hornafjörður, titled Heimtaug / Hiraeth in 2024. Since then, the exhibition has grown and now arrives at the artist’s home port in Reykjavík.

The Home Port works are accompanied by the song Gullauga by musician Teitur Magnússon, with lyrics by Eirún and Teitur:
https://open.spotify.com/album/1LBiN3XMm7UgU8SxyCmtim

Additionally, an art book dedicated to the Heimtaug works will be published, featuring texts by art historian Æsa Sigurjónsdóttir and theatre maker/author Snæbjörn Brynjarsson. Graphic design by Viktoria Maria Kropiewnicka.

ABOUT THE WORKS
“It was during a conversation in 2021 with Auður Mikaelsdóttir, former director of Svavarssafn, about whether or when we newcomers could call ourselves Hornfirðingar, that the seeds for these latest works were sown. How long are you an outsider? When do you belong? When do you become a Hornfirðingur, an Icelander, a citizen of Earth?

An idea that gradually evolved into a vast embroidered existential reflection—both worldview and self-image. Four large embroidery pieces revolving around the concept of belonging: belonging in the world, in family, in love, and in oneself. Their titles are: Af jörðu(Dust to Dust), Gullauga (Goldeye), Andar sem unnast (Spirits in Love), and Ljósaljós (Light of Light).

In a way, I’ve also come home by exhibiting in Grafíksalurinn, as I graduated from the Printmaking Department of the Icelandic College of Art and Crafts back in the day.”

FURTHER INFORMATION
Home Port will be open until February 1.
Opening hours of Grafíksalurinn are Thursday to Sunday, 2 PM to 6 PM,
and by appointment for groups of various sizes via eirun@simnet.is http://www.eirunsigurdardottir.net

Samsýningin Grafísk Tilbrigði / Graphic Variatons verður opnuð í Gafíksalnum í Hafnarhúsinu (hafnarmegin) fimmtudaginn 11. desember kl. 17.00 til 19.00

Hópur nýrra félaga í Grafíkfélaginu stillir hér saman strengi og sýnir fjölbreytt tilbrigði við grafík í opnum og víðum skilningi.

Hver listamaður leggur fram eigin sýn og skapar í sameiningu fjölbreytt rými þar sem ólík sjónarhorn mætast og mynda nýja heild. Á sýningunni má sjá mjög fjölbreytt verk unnin í margvíslegum miðlum.

Nýir meðlimir í Grafíkfélaginu, eru Anna Álfheiður Brynjólfsdóttir, Dagur Benedikt Reynisson, Duna August, Gunnar R Kristinsson, Marco Dorn, Pétur Halldórsson, Sara Riel, and Þórir Karl Celin.

Verkin eru öll til sölu og í húsinu verður notaleg jólastemning

Opið 12. til 21. desember, virka daga kl 15-18, laugardaga og sunnudaga frá kl 14:00 til 17:00.

The joint exhibition Grafísk Tilbrigði / Graphic Variatons will open in the IPA Gallery in Hafnarhús (harbor side) on Thursday, December 11th at 5 pm to 7 pm. 

A group of new members in The Icelandic Printmakers Association will join forces here and show diverse variations of graphics in an open and broad sense. Each artist presents their own vision and together creates a diverse space where different perspectives meet and form a new whole. The exhibition will feature a wide variety of works made in a variety of media.

The new members in The Icelandic Printmakers Association are Anna Álfheiður Brynjólfsdóttir, Dagur Benedikt Reynisson, Duna August, Gunnar R Kristinsson, Marco Dorn, Pétur Halldórsson, Sara Riel, and Þórir Karl Celin.

The works are all for sale and the house will have a cozy Christmas atmosphere

Open December 12th to 21st, weekdays 3 pm – 6pm, Saturdays and Sundays from 2:00pm to 5:00pm.

“Verk í vinnslu“ er sýning á silkiprentverkum eftir farandprentsmiðjuna Brumm Brumm,
unnin á síðustu þremur árum.

Fyrir þessa sýningu breyta þau sýningarrýminu í lifandi prentverkstæði — filmur, rammar, litir og verkfæri — þar sem gestir og gangandi geta fylgst með ferlinu frá upphafi prentunar til loka­verks, líkt og áhorfendur að gjörningi.

Brumm Brumm er farandprentsmiðja, silkiprentstúdíó og gallerí með aðsetur í gömlum húsbíl sem ferðast á milli áfangastaða. Hún var stofnuð í Reykjavík árið 2022 af Atla Bender og Mai Shirato.

Allt er teiknað og prentað handgert. Litirnir og aðferðirnar sem þau nota eru gamaldags
og vekja upp nostalgíu.

Samstarfsverkefni sem þau unnu með Bónus verður að hluta til sýnt í rýminu
og prentverk Brumm Brumm verða til sýnis og sölu.

“Verk í vinnslu“ eftir Brumm Brumm
22. nóvember – 7. desember 2025
Sýningaropnun
Laugardaginn 22. nóvember kl. 16:00–19:00

Öll hjartanlega velkomin.

Grafíksalurinn / IPA Gallery, Hafnarhúsið, 
Tryggvagata 17, hafnarmegin
Opnunartími: Fimmtudaga til sunnudaga kl. 15:00–18:00

English

“Works in Progress” is an exhibition of silk prints by Brumm Brumm, showcasing creations from the past three years.

For this show, we’re transforming the gallery into a live print studio — transparency papers, frames, colours, and printing tools — Visitors are invited to experience the process of printmaking as a live performance. 

 
Brumm Brumm is a mobile printing studio housed in an old camper, travelling between locations to showcase printmaking as a live performance. It was founded in Reykjavik in 2022 by Atli Bender and Mai Shirato. 

All designs, illustrations and printing processes are done by hand. The colours and techniques they use evoke nostalgia and a sense of the old days.     

Their collaborative works with Bónus will be presented to the public for the first time, and selected prints by Brumm Brumm will be available for purchase.

“Works in Process “ By Brumm Brumm
22. November – 7. December 
Exhibition Opening 
Saturday, 22 November at 16 – 19 o’clock 

Grafísksalurinn / IPA gallery, Hafnarhús,

Tryggvagata 17, Entrance is by the seaside
Opening hours: Thursday to Sunday from 15 – 18 o’clock