Sýningin Flæðarmál opnar laugardaginn 30. ágúst kl 16:00-19:00 í Grafíksalnum, Tryggvagötu 17 Opnunartími: Þriðjudag til sunnudags kl 13:00-18:00, sýningin mun standa til 14. september 2025.
Á sýningunni Flæðarmál eru verk, unnin með sandkornum sem mótuð eru í geometrísk form á pappír, ljósmyndum og lausum sandi ásamt teikningum og myndar sýningin 8 mismunandi samsett verk. Í heild byggja verkin á vísunum í raunverulegt landsvæði í Vesturbyggð, hinum gamla Rauðasandshreppi þar sem sandsýnunum var safnað á 8 mismunandi stöðum og unnin ný verk sérstaklega fyrir verkefnið Umhverfing 4, sem spannaði sýningar víðsvegar á Vestfjörðum og Vesturlandi sumarið 2022 en í því tóku þátt listamenn sem tengdir eru þeim landssvæðum.
Geometrísku formin, sem sandurinn myndar, eru sótt í forna arabíska leturlist, Kufic ferning (e.Kufic square) og tákna þau heiti staðanna þar sem sandinum var safnað.
Sú hugmynd að nota Kufic ferninginn tengist kynnum af teikningu svo kallaðra „heilagra rúmmynda“ (e.sacred geometry) í vinnustofudvöl í Marokkó 2017, sem fram fór undir handleiðslu þarlendra kennara. Hér um að ræða speglun, sem birtist í flæði áhrifa milli menningarheima og flæði hafsins milli strandsvæða.
Í arabískri menningu eru heilagar rúmmyndir undirstaða mynstra og skreytis í byggingum og handverki og er margra alda gömul hefð sem enn lifir.
Óskir um sérstaka skoðun og leiðsögn um sýninguna, ásamt nánari upplýsingum, veitir Hafdís Helgadóttir. https://hafdishelgadottir.art/
FLOW Solo exhibition August 30 – September 14 2025 at Grafíksalurinn IPA, Tryggvagata 17, by the harbour. Opening is saturday 30.august at 16:00-19:00. Opening hours: Tuesday to Sunday, 1pm – 6pm.
In this exhibition, the artist presents eight differently composed works, each consisting of geometric images with grains of sand on paper, small lumps of loose sand, as well as photos and drawings. The works make reference to a real area in the southern Westfjords, where specimens of sand were collected from 8 separate locations and used to make new works specifically as a contribution to “Umhverfing 4”, a project which comprised several exhibitions and took place all over the Westfjords and West Iceland in the summer of 2022; the participating artists all had some connection to the region.
The images made of sand are modelled on an ancient style of Arabic script known as Kufic square. Here, they represent the names of the places from which the sand was collected. The idea to use “Kufic squares” was inspired by a workshop on sacred geometry which the artist attended in Morrocco in 2017 under the guidance of local teachers and craftsmen. This involves the notion of a flow of influences between cultures as well as the flow of currents from one coastal region to another.
In Arabic culture, Sacred Geometry is fundamental to architectural decoration, and arts and crafts and it is an age old tradition which still lives on.
For further information or if a special and guided viewing is desired please feel free to contact the artist. https://hafdishelgadottir.art
Sýningin Rými er rými er rými opnar laugardaginn 2. ágúst kl 16:00 í Grafíksalnum, Tryggvagötu 17 Opnunartími: Fimmtudagur til sunnudags kl 14:00-18:00, sýningin mun standa til 17. ágúst
Rými er rými er rými er staðbundið verk af Grafíksalnum þar sem nokkrum tugum mynda af salnum frá ólíkum sjónarhornum er varpað inn í hann aftur. Myndirnar birtast aftur og aftur í síbreytilegri endurtekningu og áhorfandinn horfir á rýmið horfa á sig sjálft.
Varpararnir líkjast völvum sem hljóðlega leiða okkur inn í rýmið og tímann, inn í ímyndunarafl okkar og óróleika. Þeir krefjast þess að við veitum verkinu athygli og tíma. Það getur reynst áskorun að stíga inn í rými þar sem ekkert truflar eigin hugsanir og tilfinningar. Í heimi átaka þar sem tæknin hefur yfirtekið stóran hluta daglegs lífs verður verkið að bæði athvarfi og hljóðlausri áskorun um innri ró.
Space is a space is a space at Grafíksalurinn IPA 2–17. August 2025 Opening: August 1, at 16:00 PM Grafíksalurinn IPA, Tryggvagata 17, by the harbour
Space is a space is a space is a site-specific work at the IPA gallery Tryggvagata 17 harbour side Reykjavík where dozens of images of the room taken from different angles are projected back into the space. The images appear again and again in an ever-changing repetition and the viewer watches the space watching itself.
The projectors resemble oracles, silently guiding us into the space and into time, into our own imagination and restlessness, demanding that we give the work our time. It can be challenging to enter a space that offers no distraction from our own thoughts and feelings. In a world of conflict where technology has taken over a large part of our daily lives, rest and mental stillness the work becomes both a refuge and a silent demand.
Verið velkomin á sýninguna Öskurþögn í Grafíksalnum, Hafnarhúsinu, Tryggvagötu 17 (hafnarmegin) Sýningaropnun verður fimmtudaginn 10. júlí kl. 17:00-19:00
Opnunartími: þriðjudaga til sunnudaga kl 12:00-17:00, sýningin mun standa til 27. júlí
Myndlistarmennirnir Anna Gunnlaugsdóttir og Hjörleifur Halldórsson sýna um tuttugu verk, sprottin úr ástandi kulnunar. Verkin takast á við veruleika kulnunar og leitast við að varpa ljósi á þá þögn, doða og sjálfsafmáun sem hún skilur eftir sig.
Muted Scream at Grafíksalurinn IPA July 10 – July 27 2025 Opening: July 10, at 5:00 PM Grafíksalurinn IPA, Tryggvagata 17, by the harbour Visual artists Anna Gunnlaugsdóttir and Hjörleifur Halldórsson present around twenty new works born out of a state of burnout. The works confront the reality of burnout and seek to shed light on the silence, numbness, and self-erasure it leaves behind.
Fimmtudaginn 19. júní kl. 17–19 opnar sýningin Nafli heimsins með nýjum verkum eftir Söru Sigurðardóttur, í Grafíksalnum í Reykjavík. Sýningin stendur til og með 6. júlí og er opið mið – föst frá kl. 14 – 17 og kl. 12 – 17 um helgar.
Listamannaspjall verður laugardaginn 21.júní kl. 14:00. Verkin eru unnin með hjálp launasjóðs listamanna og sýningin er styrkt af Myndlistarsjóð Íslands. Nafli Heimsins er fyrsta einkasýning Söru á Íslandi, en hún er búsett og starfar í London. Sara útskrifaðist með M.A. í Málun frá Konunglega Listaháskólanum í London 2019, en lærði þar áður við Myndlistarskólann í Reykjavík og Art Institute of Cumbria, Englandi. Fyrri sýningar eru meðal annars, 16:9 Billboard Commission at Kingsgate Project Space, London (2022), Secondhand daylight at Thameside Gallery Space, London (2022) Journeyman, solo show at XXijrahii, London (2021), Degree show from Royal College of Art, London (2019). Hide and Seek at Fitzrovia Gallery, London(2019). Meshes of the afternoon at Courtyard Gallery, London (2019). Surge at the Courtauld Institute Somerset House, London (2018).
In Nafli heimsins / The Navel of the World, Icelandic artist Sara Sigurðardóttir (b. 1993) guides us through explorations of materiality, time and consciousness to reflect on the shifting experiences and cataclysmic transformations of motherhood. Blending earthy textures with celestial forms, her paintings draw from volcanic landscapes, physical sensations and spiritual visions. The exhibition’s title references an Icelandic expression for a place of central importance, linguistically tied to the womb – the navel marking our physical detachment from our mothers. It also evokes the idea of navel-gazing,’ alluding to the long-standing cultural dismissal of motherhood as an unserious subject for art. Sigurðardóttir subverts this perception by employing decorative forms and combining seemingly opposing imagery to create her layered compositions. Working from quick sketches made during everyday moments of care, she digitally develops selected forms and cuts them from wood, using them as the foundation for her surfaces. Built up with paint scraps, marble dust, and sand, these works evoke both the raw materiality of the earth and the visceral intensity of the body in labour. Recurring motifs, such as umbilical cords, chains and erupting landscapes, reflect the emotional complexity of motherhood: its beauty and burden, serenity and violence, its power to both bind and liberate.
Síðasta sýningahelgin, Soffía Sæmundsdóttir verður með listamannaspjall á laugardaginn 7. júní kl.15
Fimmtudaginn 29. maí opnaði sýningin UMBROTí Grafíksalnum.
Með fjölbreyttri nálgun á efnismeðferð og myndmáli hefja sex listakonur samtal sín á milli og eða við áhorfandann. Verkin á sýningunni eru fjölbreytt, sum brakandi fersk, önnur eiga sér lengri aðdraganda eða eru í umbreytingarferli.
Umbrot vísar til hreyfingar, þess augnabliks þegar eitthvað breytist, molnar, brestur eða tekur á sig nýja mynd. Það er hvorki upphaf né endir, heldur ástand í þróun.
Sýnendur eru: Anna Snædís Sigmarsdóttir, Elísabet Stefánsdóttir, Elva Hreiðarsdóttir, Gunnhildur Ólafsdóttir, Soffía Sæmundsdóttir og Þórdís Elín Jóelsdóttir.
Þær hafa allar langan feril að baki og hafa starfað saman innan félagsins Íslensk grafík. Sýningin stendur til 8. júní. Opið fimmtudaga til sunnudaga kl. 14–17. Aðgangur ókeypis. Öll hjartanlega velkomin.
Næstkomandi laugardag 10. maí kl. 14 – 17 opna Elín Þ. Rafnsdóttir og Jóna Thors sýninguna SAMT SEM ÁÐUR í Grafíksalnum, Tryggvagötu 17 (hafnarmegin).
Sýningin stendur til 25. maí og er opin fimmtudaga til sunnudags kl. 14 – 18
Öll hjartanlega velkomin.
Myndir Elínar Þóru á sýningunni eru allar olía á striga og unnar árin 2023 – 2024. Verk Elínar Þóru eru flest óræðar náttúrustemmur og landslag þar sem unnið er með áferð jarðar, árstíðir og gróður. Elín sækir sér innblástur í íslenska náttúru og útivist svo og í kennslu en hún hefur um árabil kennt myndlist á framhaldsskólastigi. Í verkum sínum dregur hún upp óvæntar og óhlutbundnar hliðar á landslagi og náttúru og lætur tilfinningar ráða för í sköpunarferlinu. Þannig býr hún til óvænt sjónarhorn á myndefnið og veitir því nýjar víddir. Að loknu fornámi í MHÍ 1978 lagði Elín áherslu á skúlptúr í Konunglegu dönsku listaakademíunni í Kaupmannahöfn og útskrifaðist 1982. Þaðan lá leiðin til Bandaríkjanna, þar sem hún tók masterspróf í höggmyndalist og grafík. Fyrir Elínu Þóru eru málverkin tjáning forma, lita, efnis og myndbyggingar. Elín Þóra segir að í rauninni skipti hana ekki máli í hvaða miðil hún tjái sig heldur bara að fá að tjá sig og skapa.
Jóna nam við MHÍ ’77-’81, í fornámi og grafíkdeild, og ’87-´90 í leirlistardeild og hefur verið sjálfstætt starfandi listamaður frá útskrift. Hún var þátttakandi í rekstri Sneglu listhúss ásamt fleirum í 9 ár. Hún var einn af stofnendum Kaolín og starfaði með galleríinu í fjögur ár. Árið 2020 kynntist Jóna aðferð við að mála með olíu og vaxi. Í framhaldi skráði hún sig í fjarnám hjá ColdWaxAcademy og stundaði það nám í tvo vetur. Myndir hennar á sýninguni eru unnar með olíu og vaxi á viðarpanela og minni myndir á olíupappír. Innblástur Jónu getur komið frá ólíklegustu stöðum. Frá sjúskuðum trékassa, steyptum vegg, snjáðu verkfæri eða náttúrusýn, minningum og tónlist.
Elín Þ. Rafnsdóttir s. 8480402 elinrafnsdottir@gmail.com
Þessi sýning á málverkum Sigurborgar Stefánsdóttir endurspeglar þá krákustíga sem myndlistin getur farið um, því oft er leiðin að endanlegu verki snúin. Ásetningurinn er hin eilífa leit að fegurð, sem víða skortir í manngerðu umhverfi okkar. Myndefnið er persónuleg og frjálsleg glíma við myndflötinn, óhlutbundið flæðandi litróf og línuspil. Hér er ekki verið að reyna að líkja eftir neinu, myndirnar lúta ekki lögmálum rökhyggju heldur eru abstrakt tjáning, sem tengist ef til vill meira tónlist og dansi, fremur en vitrænu tungumáli. Leikur og samspil þess agaða og ómeðvitaða.
Hjörleifur Halldórsson opnar sýninguna Af jörðu í Grafíksalnum næstkomandi fimmtudag, 27. mars kl 17-19. Opið verður alla daga kl 11-18 en lokadagur sýningarinnar er 13. apríl. Öll hjartanlega velkomin.
Listamannaspjall: Sunnudagur 30. mars kl. 16:00 og sunnudagur 13. apríl kl. 16:00
Sýningin Af Jörðu er hugleiðing um hverfulleika, minningar og hið óhjákvæmilega ferðalag aftur til náttúrunnar. Sýningin samanstendur af sextán málverkum, andlitsmyndum sem og landslagsverkum. Umbreytingar tilverunnar birtast í blöndu af náttúrulitum við eldfjallaösku; tákn um eyðingu og endurnýtingu. Vikur frá sprengigosi úr Heklu og nýmyndað hrauni við Grindavík myndar jarðbundna tengingu við hringrás náttúrunnar, frá fæðingu til dauðadags.
Andlitsmyndirnar ná yfir fjórar kynslóðir og endurspegla brothætt eðli mannsins. Með tímanum dofna andlit, nöfn glatast og kynslóðir hverfa í gleymskunnar dá. Fimmta kynslóðin mun aldrei þekkja þá fyrstu. Þessar myndir bera því ekki nöfn, heldur eingöngu vegabréfsnúmer, endurómun af skammri viðveru.
Landslagsverkin, jörðin mótuð af sömu hráu öflunum og mannslíkaminn, endurspegla síendurtekna hringrás sköpunar og hrörnunar. Landið, rétt eins og við, er í stöðugri umbreytingu; það rís, veðrast og endurfæðist. Því af jörðu skal mankynið aftur verða.
Í þessum hverfulleika býr fegurð. Að sætta sig við hverfulleikann er að viðurkenna hina stuttu dvöl okkar á jörðinni, hvorki mótmæla né syrgja hana, heldur faðma hringrás lífsins. Því, af jörðu ertu komin, af jörðu skaltu aftur verða, og af jörðu skaltu aftur upp rísa.
Hjörleifur Halldórsson fæddist árið 1972 í Reykjavík og útskrifaðist vorið 2024 úr Myndlistarháskólanum í Poznań (University of Fine Arts Poznań, UAP). Hann lærði verkfræði í Stokkhólmi og áður en hann snéri sér að listinni starfaði hann í áratugi hjá ýmsum fyrirtækjum sem verkfræðingur, sérhæfður í heilbrigðistækni. Verk Hjörleifs fjalla í flestum tilvikum um hverfulleika og umbreytingar, og vinnur hann gjarnan með akrýlmálningu, stafrænar myndir og teikningar. Af Jörðu er fyrsta sýning hans á Íslandi, en hann hefur þó nú þegar haldið ellefu sýningar víðsvegar um Pólland.
Sýningaropnun fimmtudaginn 6. mars kl 17:00. Öll hjartanlega velkomin.
Á sýningunni eru olíumálverk og vatnslitaverk sem unnin eru á síðustu tveimur árum. Í verkunum birtast óljósar en lifandi vísanir í ytri raunveruleika og náttúrufyrirbæri, þar sem straumvatn, gróður, himinn og jörð birtast og vekja upp hugmyndir um flæði, birtu, kyrrstöðu og tíma í síbreytilegri ásýnd náttúrunnar.
Aðalheiður Valgeirsdóttir er myndlistarmaður og sjálfstætt starfandi listfræðingur. Hún útskrifaðist frá grafíkdeild Myndlista-og handíðaskóla Íslands árið 1982 og hefur unnið að myndlist síðan. Hún hefur haldið fjölda einkasýninga og tekið þátt í samsýningum hér á landi og erlendis. Hún lauk BA og MA gráðu í listfræði frá Háskóla Íslands og hefur unnið ýmis verkefni á því sviði, m.a. sem kennari, greinahöfundur og sýningarstjóri í söfnum og galleríum. Aðalheiður er félagi í SÍM, FÍM, Íslensk grafík og Listfræðafélagi Íslands.
Opnun verður fimmtudaginn 6. mars kl 17:00
Opið fimmtudaga til sunnudaga kl 14-18
Öll Hjartanlega velkomin
Málverk Aðalheiðar einkennast af tæru litasamspili. Pensildrættir teikna símynstur eins og net á myndflötinn, draga upp litríka möskva og litasamspilið gerir að verkum að ógreiningur er að átta sig á skilum forgrunns og bakgrunns. Símynstur einkennir líka vatnslitamyndir hennar; frjálst og lífrænt, gegnsætt og flæðandi. Fyrir rúmri öld umbylti kúbisminn myndfleti málverksins og hefðbundinni fjarvídd, hann máði út skil milli forgrunns og bakgrunns og skipti myndfletinum niður í smærri einingar. Formbylting var hafin og um miðja tuttugustu öld komu fram símynstur abstrakt expressjónista þar sem vísanir í raunveruleika fyrir utan myndflötinn viku fyrir tjáningu á upplifun sameiginlegs mannsanda. Þessir straumar bárust hingað til lands en á meðan á öllu þessu gekk átti náttúran ávallt sinn fasta sess á myndfleti íslenskra málara. Það má segja að Aðalheiður staðsetji sig sem málari þarna mitt á milli. Í verkum hennar birtast eiginleikar abstraklistarinnar, skipting myndflatar í smærri einingar, óljós skil forgrunns og bakgrunns og iðandi mynstur fyllir myndflötinn. En um leið eru myndir hennar fullar af óljósum en lifandi vísunum til ytri raunveruleika, náttúrufyrirbæra; straumvatns, gróðurs, himins og jarðar eða til manngerðs umhverfis. Í vatnslitamyndum hennar leggjast lífrænir litafletir saman eða hverjir yfir aðra, mætast í andstæðum eða mildu samspili og skapa litríka abstrakt heild sem þó er á einhvern hátt svo gróskumikil, eins og náttúran sjálf. Í öllum sínum verkum vinnur Aðalheiður fyrst og fremst með eiginleika málverksins; myndbyggingu, pensildrætti, form og liti. Það er á myndfletinum sjálfum sem verkið verður til en innblásturinn fær Aðalheiðar úti í náttúrunni. Þegar hún horfir með öllum skilningarvitum er eins og tíminn standi í stað. Blæbrigði litanna koma smám saman í ljós: mósvartar, dökkmórauðar og skolbrúnar línur rista lárétta, vatnsgræna, kuldabláa og klakagráa litafleti. Kyrrstaða og hreyfing, síðan heldur lífið áfram og seinna dregur málarinn pensil yfir strigann, teiknar línur, veltir fyrir sér litasamspili og á endanum skapast heild á myndfleti. Seinna nemum við, áhorfendur, staðar fyrir framan málverkið og þegar við horfum á línur, liti og form fer hugurinn á flug. Þræðir netsins, pensildrættir málverkanna, kalla fram í hugann gróður á ólíkum árstíðum, skærgrænt slý, gulnandi stöngla eða dökka, rotnandi vetrarstilka og í möskvunum á milli þeirra birtist straumvatn eða kannski fölur febrúarhiminn, lýsandi bleik sólarupprás eða dimmblátt vetrarrökkur. Erum við undir eða yfir vatnsyfirborðinu? Leikur ferskt loft um vitin eða svalt vatn við húðina? Eða horfum við á borgarmynd með og láréttum og lóðréttum línum bygginga og himininn speglast í rúðunum? Og þó kannski ekkert af þessu, heldur línur, form og liti þar sem ekkert annað skiptir máli og aftur stendur tíminn í stað.
Ragna Sigurðardóttir
Dawning Aðalheiður’s paintings are characterized by a pure harmony of colours. Her brushstrokes weave continuous patterns across the canvas like a net, creating vibrant meshes, and the interplay of colours blurs the boundaries between foreground and background. This continuous patterning also defines her watercolour works – free and organic, transparent and flowing. Over a century ago, Cubism revolutionized the picture plane of painting and traditional perspective. It erased the distinction between foreground and background, breaking the surface into smaller fragments. A formal revolution had begun, and by the mid-twentieth century, abstract expressionists introduced continuous patterns where references to reality outside the painting gave way to the expression of a shared human experience. These artistic currents found their way to Iceland, but throughout all this nature remained ever-present in the work of Icelandic painters. One could say that Aðalheiður positions herself as a painter somewhere in between. Her work exhibits key aspects of abstract painting: the division of the picture plane into smaller units, the indistinct separation of foreground and background, and the dynamic patterns that fill the surface. At the same time, her paintings are infused with elusive but vivid references to external reality, natural phenomena such as flowing water, vegetation, sky, and earth, or even elements of the man-made environment. In her watercolours, organic color fields layer and merge, meeting in contrast or soft harmony, forming a vibrant abstract whole that is, in its own way, as lush and dynamic as nature itself. In all her works, Aðalheiður is fundamentally engaged with the essence of painting; composition, brushwork, form, and colour. The work takes shape on the picture plane itself but her inspiration comes from nature. When she observes with all her senses, time seems to stand still. The nuances of colour gradually emerge: moss-black, deep reddish-brown, and earth-toned lines cut across horizontal fields of water-green, cool blue, and glacial gray. Stillness and movement intertwine, then life resumes, and later, the painter draws her brush across the canvas, sketching lines, contemplating colour harmony, until a cohesive whole emerges. Later, we, the viewers, pause before the painting and as we take in its lines, colours, and forms, our minds take flight. The threads of the net, the brushstrokes, evoke images of vegetation across different seasons—vivid green algae, yellowing stalks, or dark, decaying winter stems. Within the meshes between them, we glimpse flowing water, or perhaps a pale February sky, a luminous pink sunrise, or deep blue winter dusk. Are we beneath or above the water’s surface? Do we feel fresh air on our skin, or cool water against it? Or are we looking at a cityscape, its horizontal and vertical lines of buildings reflecting the sky in their windows? Or perhaps none of these – only lines, forms, and colours, where nothing else matters, and once again, time stands still. Ragna Sigurðardóttir. Translation Ingunn Snædal
EMILIA TELESE Framsækin Eyðing – Progressive Decay Solo Exhibition
IPA Gallery Islensk Grafik Association of Icelandic Printmakers 14 February – 2 March
Opening 14 February 5 – 7pm
Tryggvagata 17, 101 Reykjavík Iceland
You’re invited to Emilia Telese’s solo exhibition Framsækin Eyðing – Progressive Decay at Grafíksalurinn/IPA Gallery , The Icelandic Printmakers Association in Reykjavík.
Progressive Decay is a series of large scale monotypes and monoprints on polylaminate (sometimes known with the brand name of Tetrapak) which Telese began in 2022 as part of an ongoing exploration into the emotional meaning of materials and the conceptual boundaries of printmaking within her practice. Using inks she made from Icelandic glaciers soil, earth from ancient Italian forests and reconstructed polyaminate (sometimes known with the brand name of tetra-pak), Telese employed a painstaking, emotional process to produce a series of monoprints and monotypes where material and mark-making accumulate until the matrix disintegrates and can no longer be printed.
The series is a reflection on temporality in both process and form, becoming a metaphor for both the impermanence of material culture and the inevitable degradation of all things over time, evoking Roland Barthes’ notion of the grain of the voice, where the deterioration of a medium is as integral to its meaning as its initial form.
The exhibition will run from February 14th to March 2nd, with an opening reception on February 14th from 5 to 7 pm at Tryggvagata 17, 101 Reykjavík, Iceland. Literature includes texts by Ingunn Fjóla Ingþórsdóttir , Gordon Dalton and Emilia Telese.
Opening hours from Tuesday to Sunday from 12pm to 5pm.
Íslensk Grafík 