Opnun: laugardaginn 28.mars frá 13-17
Opið fimmtudaga til sunnudaga frá 14-17 á meðan sýningu stendur til 12.apríl.
Ólöf Björg er þekkt fyrir málverk sín þar sem mannslíkaminn er meginviðfangsefnið en hér sýnir
hún líka abstraktmyndir. Þessa sýningun tileinkar hún mæðrum og fjallar á huglægan hátt um
móðurhlutverkið, bæði reynsluheimi okkar og í stærra samhengi. Flestar konur þekkja þá reynslu
að eignast börn og það flókna hlutverk sem þá tekur við, en við hin höfum að minnsta kost átt
móður og þekkjum mæður. Þáttur mæðra í samfélaginu er svo mikilvægur að þær gegna
lykilhlutverki í trúarbrögðum og goðsögnum um allan heim: Við lifum á móður jörð, tölum
móðurmál og allt sem nærir og fæðir er tengt hugmyndum um mæður. Mörg af elstu listaverkum
sem vitað er um eru móðurmyndir, t.d. styttan fræga sem nefnd hefur verið Venus frá Willendorf
í Austurríki sem talin er 40.000 ára gömul.
Blóðmæður og mæðrun þurfa þó ekki ávallt að ganga saman og móðurhlutverk er ekki eitthvað
sem prófað er í fyrirfram. Reynsla hverrar móður er einstök og hver móðir þarf að finna sína leið
í þessu hlutverki. Það er eitthvað einstakt við það að bera annan líkama sem verður hluti að eigin
líkama. Hvað þá að sleppa síðan takinu af þessum innri líkamanum og hleypa honum út í
heiminn – að slíta á naflastrenginn í bókstaflegum og táknrænum skilningi, jafnvel þó að
verkefni móðurinnar og tilfinningartengsl haldi jafnvel um óvissu skeið.
Móðurhlutverkið vafið dulúð. Mæður viðhalda mannskyninu og ættum um aldur og aldir. Þær
yrkja gróskumikinn garð kynslóðanna þar sem formóðirin trónir sem ættartré og nærir
nýgróðurinn. Lífið er óvissuástand og þegar mannvera verður með barni & tekur ákvörðun að
ganga með það er það umbreyting: líkamlega og hugarfarslega, hvað svo sem gerist í kjölfarið.
Sjálfsveran klárlega hefur einhverskonar hamskipti með taug við annan líkama um óákveðinn
tíma. Markmiðið er að næra manneskju og koma til þroska. Til þess þarf móðirin að rækta með
sér innsæi og óeigingirni í þvílíkum mæli að nálgast kraftaverk. Börnin sem borin eru úr líkama
hennarinn í heiminn eru óvissugjöf í sjálfu sér – dans milli upprunans og þess anda og
andardráttar sem ekki er hægt að festa hendur á.
Íslensk Grafík 